Het stikstofbeleid is gebaat bij zorgvuldig beleidsonderzoek
In dit artikel:
De analyse van Mulder over het stikstofbeleid trekt volgens de auteurs conclusies die de onderliggende onderzoeken niet kunnen dragen. Dat is belangrijk omdat de landelijke beëindigingsregelingen voor veehouderijen (Lbv en Lbv-plus) circa drie miljard euro aan publieke middelen omvatten. Voor een beoordeling van de doelmatigheid moet worden vastgesteld hoeveel extra emissiereductie het beleid oplevert ten opzichte van een situatie zonder beleid. Die additionaliteit is echter moeilijk betrouwbaar te meten.
Van der Werf en collega’s onderzochten het effect van de regelingen door de ontwikkeling van ammoniakemissies bij deelnemende en niet-deelnemende veehouderijlocaties te vergelijken. Alleen voor locaties waarvoor een vergelijkbare ‘match’ beschikbaar was, kon een effect worden vastgesteld: de emissies zouden daar met 595 tot 1.041 ton afnemen. Omdat voor andere locaties geen vergelijkingsgroep kon worden gevonden, konden de onderzoekers geen uitspraak doen over de effectiviteit van de regelingen als geheel, noch over de kosten per gerealiseerde emissiereductie.
Volgens de kritiek presenteert Mulder zulke cijfers desondanks als schattingen van de totale additionele depositievermindering. Hij deelt de gemeten reductie bij gematchte locaties door modelschattingen uit een ander PBL-WUR-RIVM-rapport, dat geen additionaliteit van de regelingen berekent. Op basis daarvan komt hij uit op een additionaliteitspercentage van ongeveer dertig procent en past hij dat toe op een modelraming van 0,86 miljoen kilogram emissiereductie in 2030. Omdat deze cijfers methodologisch niet vergelijkbaar zijn, zijn ook Mulders conclusies over de doelmatigheid en kosten volgens de auteurs onjuist. Zij benadrukken dat zorgvuldig gebruik van onderzoeksmethoden noodzakelijk is bij beleid met zulke grote publieke uitgaven.
Vandaag Inside: Jurriën Timber luistert mee met interview Joey Veerman: 'Heeft 'ie het weer over mij?'