Laat industriebeleid geen blind vertrouwen zijn

In dit artikel:

Een commentaar op het rapport-Wennink waarschuwt dat de voorgestelde groeistrategie voor de Nederlandse industrie te veel leunt op minder regels en te weinig op bescherming van gezondheid, natuur en klimaat. De auteur erkent dat industrie belangrijk is voor bbp, export en banen, maar stelt dat welvaart breder is dan economische groei alleen.

Volgens het stuk leert de geschiedenis juist dat milieuwinst meestal is afgedwongen door wetgeving, zoals emissienormen en Europese productregels, en niet door vrijwillige zelfregulering. Als voorbeeld worden recente dossiers aangehaald die laten zien dat bedrijven risico’s niet vanzelf beperken: de PFAS-vervuiling rond Chemours, het gebruik van PFAS in gewasbeschermingsmiddelen en de aanhoudende zorgen over emissies en gezondheid rond Tata Steel. Daarbij worden de kosten en schade vaak afgewenteld op omwonenden en toekomstige generaties.

Ook op klimaatgebied zou de industrie volgens de auteur vooral steun voor beleid willen zolang dat bestaande verdienmodellen niet hard raakt. De oproep van Europese industriële lobby’s om het tempo van CO2-reductie te herzien in het emissiehandelssysteem (ETS) wordt genoemd als bewijs dat “stabiel beleid” soms vooral betekent: voorspelbaar zolang het niet te streng wordt.

Verder wijst het artikel erop dat de sector ook bij grondstoffen en circulariteit achterblijft. Zelfs in klimaattechnologie, zoals windturbines en zonnepanelen, wordt volgens de auteur nog te weinig ontworpen op hergebruik en recycling, tenzij regels dat afdwingen. De kernboodschap: de industrie verdient vertrouwen, maar geen blind vertrouwen; stevige publieke sturing is juist nodig om echte welvaart en een leefbare toekomst te waarborgen.