Promotie: Aukje Nieuwenhuis

In dit artikel:

Nederlandse vrouwen werken opvallend vaak in deeltijd, ook als zij geen jonge kinderen hebben. Dat beperkt hun loopbaanontwikkeling en houdt genderongelijkheid in stand. In haar proefschrift onderzoekt de auteur of vrouwen vooral uit voorkeur parttime werken, of dat zij onvoldoende mogelijkheden hebben om meer uren te maken.

Daarvoor analyseert zij de gevolgen van een wetswijziging uit 2000. Werknemers van grotere bedrijven kregen toen het recht hun arbeidsduur aan te passen. Die regeling leidde echter niet tot meer gewerkte uren bij vrouwen. Nadere analyse laat zien dat vrouwen die binnen hun baan méér willen werken, daar vaak niet in slagen. Een overstap naar een andere werkgever biedt aanzienlijk meer mogelijkheden. Vrouwen die juist minder uren willen werken, ervaren zulke belemmeringen nauwelijks.

Het deeltijdwerk is daardoor niet volledig vrijwillig: de beperkingen zijn asymmetrisch. Vooral in sectoren als zorg en onderwijs, waar veel vrouwen werken en voltijdbanen minder vanzelfsprekend zijn, blijven uitbreidingsmogelijkheden beperkt. Beleid dat alleen de rechten van deeltijdwerkers versterkt, kan de bestaande genderverschillen daarom onbedoeld bestendigen. Meer kwalitatief goede voltijdbanen, vooral in vrouwendominante sectoren, kunnen nodig zijn om het patroon te doorbreken.